|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Flexi-Flange - instrukcja użycia |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Spis treści Akcesoria zestawu Flexi-Flange i ich zastosowanie Niektóre dane dotyczące wkładu k-k Flexi-Flange Sposób użycia szablonu przy doborze wkładu k-k Przygotowanie kanału korzeniowego pod wkład k-k Akcesoria zestawu Flexi-Flange i ich zastosowanie
Niektóre dane dotyczące wkładu k-k Flexi-Flange Wkłady k-k Flexi-Flange dostępne są w czterech rozmiarach i oznaczone są kodem kolorów. Długość i szerokość trzonów i części koronowych zmienia się zależnie od rozmiaru. Ponieważ wkłady te można skracać, Flexi-Flange dostosowują się do różnych długości korzenia i warunków zgryzowych.
Sposób wykorzystania szablonu przy doborze wkładu k-k Badania wykazały, że wkłady k-k w końcowym odcinku swej długości, powinny być otoczone co najmniej 1 mm warstwą struktury zęba. Dla właściwego osadzenia wkładu k-k używa się przeźroczystego szablonu z sylwetami wkładów różnych rozmiarów. Równolegle do osi sylwety w odległości 1 mm od gwintu narysowane są linie. Umieszczając szablon na odpowiednim radiogramie zęba można określić czy istnieje wymagana odległość 1 mm od powierzchni zewnętrznej korzenia. Jeżeli linie wybiegają poza korzeń, oznacza to że nie ma miejsca na bezpieczne osadzenie wkładu. W takim przypadku należy użyć mniejszego wkładu, albo skrócić jego koniec. Drugi stopień wkładu musi być zawsze całkowicie osadzony w zębinie. Niedokładne dostosowanie wkładu w części koronowej zwiększa możliwości jego obluzowania. Jeżeli zachodzi potrzeba skrócenia wkładu (przy braku 1 mm warstwy zębiny lub z powodu zbyt krótkiego kanału korzeniowego) należy:
Przygotowanie kanału korzeniowego pod wkład k-k Flexi-Flange Przygotowanie kanału rozpoczyna się od usunięcia materiału wypełniającego korzeń przy użyciu poszerzacza Peeso lub Gates Glidden. Następnie tępo zakończonym w/w instrumentem rozwierca się kanał do osiągnięcia 100% wymaganej długości i 90% wymaganej szerokości. Poniższa tabela wskazuje, który z tępo zakończonych poszerzaczy należy użyć do udrożnienia kanału o szerokości równej 90% wymaganej dla różnych rozmiarów wkładów Flexi- Flange. Po uzyskaniu 100% wymaganej długości i 90% wymaganej szerokości kanału korzeniowego używa się poszerzacza pierwotnego. Ponieważ wkład Flexi-Flange jest optymalnie dostosowany przy koncentrycznym kanale, nie należy go poszerzać, czyli ograniczyć należy ilość wejść poszerzacza pierwotnego do kanału. Przy preparowaniu kanału korzeniowego zaleca się stosowanie środka nawilżającego (wody, środka znieczulającego).
Następnie używa się frezu wtórnego do przygotowania komory pod II stopień i kołnierz wkładu Flexi- Flange. Gładkie przedłużenie frezu spełnia rolę prowadnicy ułatwiającej uzyskanie równoległości pomiędzy ścianą kanału pierwotnego, a ścianą zagłębienia dla kołnierza. Frez nawiercający czołowo wykonuje jednocześnie dwie czynności: przygotowuje komorę nośną pod II stopień trzonu oraz zagłębienie dla kołnierza wkładu. Pełne osadzenie wkładu można osiągnąć poprzez dostosowanie w fazie przygotowania głębokość komory tak, by górna powierzchnia kołnierza i korzenia leżały na jednej płaszczyźnie. Jeżeli płaska koronowa powierzchnia korzenia nachylona jest w stronę policzkowo- wargową, kołnierz oparty jest tylko od strony języka. W tym przypadku należy pogłębić komorę pod II stopień tak by zapewnić pełne oparcie strony policzkowej wkładu. Zbyt głębokie osadzenie II stopnia nie jest niebezpieczne. Przeciwnie jeśli lekarz stomatolog całkowicie nie osadzi wkładu zmniejsza jego retencję i zwiększa możliwość jego uszkodzenia podczas funkcjonowania. Aby dokładnie osadzić II i III stopień wkładu lekarz powinien skrócić odpowiednio jego trzon.
Osadzenie wkładu k-k Flexi-Flange Wybrany wkład Flexi-Flange wprowadza się przy pomocy klucza. Istotne znaczenie ma próbne osadzenie wkładu, które pozwala upewnić się czy jest on właściwie dostosowany i umiejscowiony. Podczas próbnego osadzania wkładu przy wyczuciu niewielkiego oporu wkład może być wykręcany od 1/4 do 1/2 obrotu i powtórnie wkręcany. Czynności te powtarza się do całkowitego osadzenia wkładu i wytworzenia w kanale wewnętrznego gwintu. Postępowanie to zapewnia usunięcie resztek zębiny, czyli czystą linię gwintu i ułatwia prawidłowe osadzenie wkładu. Następnie wkręca się wkład ostatecznie. Podczas wkręcania pamiętać należy aby II stopień wkładu był zawsze dokładnie osadzony w komorze nośnej. Tak więc zmiany jego długości dotyczą zawsze szczytowej części wkładu. Aby nie dopuścić do obniżenia elastyczności wkładu, w czasie skracania trzonu trzeba pamiętać, że skraca się go tylko po próbnym jego osadzeniu i wytworzeniu wewnętrznego gwintu. Po nagwintowaniu wnętrza kanału, stomatolog może powtórnie osadzić skrócony wkład. Gwint wkładu powinien wkręcić się w gwint kanału z minimalnym rozpieraniem. Następnie umieszcza się cement w kanale i na trzonie wkładu. Wkład wkręca się z lekkim naciskiem do całkowitego osadzenia. Należy sprawdzić czy kołnierz został całkowicie osadzony. Nadmiary cementu usuwa się.
Podbudowa protetyczna z kompozytu - zrąb koronowy może być wykonany z kompozytu. Kompozyt umieszcza się w kształtce i osadza na wkładzie z niewielkim naciskiem, aby zapewnić właściwe przyleganie kompozytu do wkładu. Podbudowa protetyczna z amalgamatu - do wykonania zrębu z amalgamatu używa się formówek. Amalgamat powinien być skondensowany wokół wkładu w sposób stosowany przy wypełnieniach. W celu uzyskania szybkiej kondensacji i wiązania zrębu poleca się amalgamat o wysokiej zawartości miedzi. Nadmiary amalgamatu (zwłaszcza z kieszonki dziąsłowej) należy usunąć.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||